Tag: taalkunde

Geplaatst op

in een ogenblik

je vraagt me wat er scheelt ik zeg
niets in het bijzonderling
mijn ogen prikken want ik hoorde daarnet
de koetjes tussen jullie onderling
je zei liever kwijt dan rijk
en je keek
maar je keek zonder

asteriskjes in je ogen
oehs en ahtjes die uitkwamen, bedrogen
melodietjes die me knikkebollend in slaap wiegen
de ademnood die me plots durft bevliegen
sweet nothings die enkel jij en ik begrijpen
dromen waar ik mezelf soms voor moet knijpen.

ik vraag me af is het geen zonde
dit ding dit iets dit
glooiend ontplooien
onze uitdovende schittering
en mijn ogen prikken, want ik hoorde daarnet
de kalfjes tussen jullie onderling
en je keek
maar je keek zonder

Geplaatst op

zacht me

zacht me zacht me
zucht
vlei me
neer naast jou
meer naast jou
onderzoek me knipogend
met je wimpers op mijn hals
wentel me
in je gedachten
om je vinger
in je zucht

zacht me zacht me
zucht
zeem me zoet
belaag me met je
fonkel-, glinster- en anderingen
hoor hoe ik klop
hoor me zingen

je aardt me
bewaardt me, bewaart me
trekt je terug
en aarzelt, dan aanvaardt me
en erveert me, dan bedaart me
raapt me op als ik weer val
vergaart me

zacht me zacht me
zwijg mijn zucht
neem me mee
op reis en vlucht
zeg het, gris me mee
fluister en verzoek me
overdonder en bezweer me
zeg het, zeg
en zacht mijn zucht
laat me nu niet smeken

Geplaatst op

Appelsap en beetlejuice

Uw aanwezigheid is ongevraagd
ongepast
pas
pas op die lastige vragen
en die betuttelende levenskwesties van
heb-ik-je-daar
dus ik pas
de doos halfvol
het glas halfleeg
en kan ik morgen eens passeren
allez, als ’t past
maar uw aanwezigheid is nu ongepast
dat zeg ik al voor de tweede keer
en uw lijf blijft verstard
in mijn weg
scheer u weg
en scheer de mijne ook
in plaats van altijd te profiteren
want deze keer pas ik
verdraaid
na elke vraag komt nog een
en je doet het voor je plezier, hé,
ik zie het
en ik maar drinken
slikken
drinken
appelsap en beetlejuice
glugglugglugglug
alles op
pas op
ik sla en ik bijt
spuw vuur
en zucht zacht
fluister en zever
en mekker
is er een zondebok in de zaal
want ik pas
nee inderdaad
nog maar pas
gewoon zo’n drie daagjes of zo, ja
allez, dag Jacqueline …
trut.
het is gedaan, zei ik
ik weet het antwoord ook niet en
nee, Ben, steek uw Selexion stofzui-
pas en cut
everyone take five
stilte op de set
appelsap en beetlejuice
in een kartonnen brik dat ingedeukt is
take vijfentwintig
en het trekt nog steeds op niets
dus heb ik gepast
en de superprijs verloren
ach, ’t is ’t verhaal van mijn leven,
op de carrousel greep ‘k er ook altijd naast
en ’t glas is halfleeg
mijn haar intussen halflang
de weg half afgelegd
en mijn werk half z’n gat
want ik sla en bijt
zucht zacht en spuw
gal
zever, gezever
fluister
dat de dag aan mij passeert
en struikel dan de nacht in
’t werd toch tijd om te scheren
haar halflang
ik weg
op pad
toch zo’n drie daagjes of zo, ja,
met een rugzak halfvol
de tent van op de zolder lekt water
het matje ook maar dan lucht
de proviand slinkt
en ik slik drink schrok
appelsap en beetlejuice.

Geplaatst op

Zie me weer graag

Misschien was ik te vaak op mezelf
in isolatie
op mijn eigen gezelschap gesteld
een schelle stem die gilt in het donker
in het diepe
in het nog diepere
maar nog niet in het diepste,
want dat is te ver
aan de oppervlakte was alles stil
een omhulsel achter een bureau
tiktokkelend op een klavier
in weer een videomeeting
tot de klok slaat en
de volgende meeting start
ik denk aan je haar dat ruikt naar gebrande koffiebonen en de rijkste haver
ik denk eraan, maar ruik het niet langer
misschien was ik te vaak op mezelf.

Ik zie en knipper met mijn ogen dat het me spijt,
want mijn mond heeft het lastig
het spijt me voor de keren dat ik er niet was
het spijt me voor de keren dat ik er was, maar niet echt,
dat verdomde omhulsel
een schelle stem gilt nog steeds,
maar nu in het diepste
en dat van euforie
de wind giert en ik vang vleugjes van koffie en granen
als een gierige vrek houd ik ze,
want delen doe ik niet
ik ben nog steeds in isolatie, maar dan enkel dat omhulsel,
want toen het naar huis vertrok, bleef ik bij je.
mijn hart klopte fel en het liep over
als een kopje koffie met een koekje drijvend in de ondertasplas.

Geplaatst op

Men zegt dat ik gek (part II the remix)

Het begon met een hallo
en het eindigde ook zo,
elke dag opnieuw,
een einde is een nieuw begin
of een andere postkaart van Bond Zonder Naam
band zonder naam
gewoon jij en
ik denk dat ik gek
een bassline die me overvalt
een stroboscoop die me boeit
scherven gebroken glas rondom ons
en enkele splinters zitten zelfs in me
ze zijn beginnen ontsteken en uit nalatigheid vergroeid
(lap, nog een kilootje erbij)
maar de hallo en wij waren er dus
en dat is het enige dat ik me nog herinner

Men zegt dat ik gek
en jij zegt dat ook.

Ken je dat gevoel,
dat moment van verwachting
het orenblik waarop je een perfect getimede pirouette op de beat maakt
je wentelende ruggengraat die de tango danst
hoewel je eerder voor een salsa aan het mikken was
en de streling die je vallende lichaam grijpt
dichter trekt
drukt
klop klop klopt

Ken je dat gevoel,
van poriën die plots verschijnen
haaropstaande rechten en lippende beven
terwijl je arm met ademhalende stokken
langzaamaan maar onzeker
naar zijn hoofd zoekt
zijn haren glijdend tussen je vingers
als het zand op een parelmoeren strand

Ken je dat gevoel
van kwijtende klutsen? Men zegt dat ik gek
en ik zeg dat niet,
maar ik denk het wel.

Geplaatst op

Impasse

Het zweet staat me aan de lippen
ik had het moeten weten
op school had ik altijd al een onvoldoende
voor het zwemmen bij L.O.
een schoolslag kon ik wel,
maar krauw of grouw of kraai of krauwel
of hoe dan ook,
die slag kon ik niet slaan
en elke test in ’t bad
met angstzweet
zonder onderscheiding

Gisteren stormde het en de wind scheerde
– met gel geen schuim –
langs de luiken die open-toe lachten
er waaide eentje weg
en ’t was gedaan met de pret
het zweet droop van mijn voorhoofd
hup in dat bad
dat rozig kleurde
van ’t bloed via ’t kanaal langs Terneuzen
door mijn ogen zag ik niets
je vois la vie en rose
en dat zelfs zonder bril
mijn scherpte neemt niet af,
maar toe
open uw ogen,
optiekerszoon met lenzen
van zelfgenoegzaamheid
en weken oude limonine in een kan
van de pit
die bedierf.

Geplaatst op

Alles gaat goed

Ik heb tegen u gelogen
alles gaat goed
zei ik bij elke check-in,
check-out, want
alles gaat goed
mijn pink ziet blauw van het schrijven
niet door inspanning maar
door de inkt van mijn vulpen die uitloopt,
die wegloopt
en een druppelspoor achterlaat
in huis lijkt een moord gebeurd
en de opschoning verloopt niet vlot
het vergt bleekwater en UV-licht, maar
alles gaat goed
mijn tong is kreupel,
wat een serpent,
ze sist me toe dat
alles goed gaat
maar mijn schrijven sist terug
mijn bureau is een puinhoop en kronkelt een metertje verder
de verzwelgende zomerbries blaast mijn belangrijke papieren
(lees: kladblaadjes) in het rond
de teksten erop zijn half afgewerkt maar
alles gaat goed
de kronkels stoten mijn inktpot om en
godverdomme hè, hoe vaak moet ik het nog zeggen?

Alles. Gaat. Goed,
hou er nu over op.

Geplaatst op

In haar ogen

Mijn ogen lijken sterk op de hare
maar meer wil ‘k er niet over zeggen
want ze gaan verschuild achter een wolk,
een mist van verafgoding en vergetelheid
die helaas vaak hand in hand lopen
haar ogen smizen zoals een topmodel het zeggen zou
ze giechelen met een knipoog
en ze lachen in een oogopslag
de mijne daarentegen grijnzen enkel
als dat al lukt
een pijnlijke grimas kleurt mijn irissen grijs
en de spiegel vertelt me
dat die tint toch varieert van die van mijn idool
de katalysator in mijn besef
dat mijn ogen niets als de hare zijn
dat mijn jaloezie en mijn
nu gonzende
dan fluisterende
zeer
hun pijlen op haar richten
en haar smeken die kijkers te overhandigen
zelfs met wat slijtage
en meters op de teller
zijn ze nagenoeg onaangeroerd
ongeschonden
en onverbeterlijk,
maar wat later besef ik
eindelijk
dat ik ze niet nodig heb
want in haar ogen zijn de mijne gelijken

Geplaatst op

Ksh-en en juu-en

Mijn kapsel schreeuwt en mijn ogen zwijgen
of fluisteren als ze luid zijn
Lawaai is de vriend van het lief van de slager van uw nonkel
die je liever niet op de koffie ziet komen
(allez, ge hebt er nog mee in de klas gezeten)
Lawaai is de kleine broer van Storm,
nee niet de hippe naam die jonge ouders aan hun kind geven,
maar het natuurfenomeen
(allez, die bij uw broer in de klas zat,
die van dat feestje met het lek geprikte springkasteel)
zonderling, een uitzondering
een exceptie op het gangbare
afwijkend, divergent
iemand om te schuwen
te ksh-en en te juu-en
de kat op uw terras die eraf moet
(allez, want die van hiernaast heeft sowieso beestjes
en– blijf daar af heb ik gezegd! en zwijg!
ik zeg het geen twee keer he!)
mijn ogen schreeuwen
mijn irissen branden en mijn pupillen vernauwen
en registreren de flikkering als morse
een vuurzee aan informatie
uit observatie
Stilte is de zus van Lawaai en Storm uit een vorig huwelijk
(allez, die asblonde met haar brilletje
en een typisch strevertje)
ze takelt af op het netvlies
met Lawaai en Storm die blijven blijven blijven reageren
in de comment section
ze knippert als morse, maar,
haar interpunctie! trekt op niks!
en niemand begrijpt haar
ze wordt geksht en gejuut en andere beestjes
tot ze nog voor het openen van de slagerij
en het brouwen van de koffie
vertrok

Geplaatst op

Yvon Jaspers

Jij koos trompet en ik uiteindelijk ’t zelfde
een hoop op
een hunkering naar
harmonieus samenspel,
die geglazuurde appel,
maar ik heb te veel noten op mijn zang
en jij zelfs een taartje met pecan
mijn stem stokt, ze trilt
ze zigzagt en munt nooit uit
(hap hap hap tot op het klokhuis)
enkel voor tv mijn peis en vree

mijn weerbaarheid is obees
voorzitster van ’t Hof van Incassatie,
derde kamer,
maar ze bleek corrupt
ze kneep af en toe een oogje dicht
en af en toe werd meer wel dan niet
maar ze bleef aan,
werd nooit verdacht
ze heeft me bedrogen belogen bedot
(hap hap hap mijn huis klokt)

de appel valt niet ver van de boom,
maar soms wel ver van de andere appel
die hing immers aan de andere kant van de stam,
kreeg minder zon,
is minder zoet
zo’n vrucht die je mondhoeken manipuleert
je wangen verzuurt
en met krampen opzadelt
zo’n vrucht die je kauwen niet waard is
(hap hap hap)
voor het slikken te min
luisterend naar het eindeloze tikken van de klok
alleen overblijvend in de fruitmand

de harmonie is ontbonden
elke koperblazer nu solist
de noten zijn gekraakt gehakt gemalen
de weerbaarheid is omgekocht
en toch herverkozen
en de appel,
die is gehaphaphapt
(klokhuis incluis)