Een prominent aanwezige muurbloem.
Zo van praten
en tranen
en van ja sorry he
en van oke ca va
en van ja geen probleem
en van ik had het al gedacht
en van hahaha ja
en van misschien ja
en van misschien nee
en van het is gewoon wat moeilijk geworden
nog eens van hahaha ja
en van nee ik begrijp het wel
en van hihihi voor de verandering
en van opslokkende stilte.
en van ik weet het niet zo goed meer nu.
Ik weet niet of ik dit goed
doe niet
alsof ik het zelf
geloofde ik je nu
echt goed
gek dat ik
was het niet in de sterren te
lezen we een ander verhaal
misschien heb je geen zinnen en woorden en
teksten die
vervagen de
plotlijnen die me niet
omvatten ze een andere protagonist dan
deze held of verzonnen
personages en
utopieën
mislopen in alle
straten afschuimen op
Zoek me niet,
alstublieft zoek me.
Elke aanraking en
elk druppeltje bloed,
elke klier,
elke porie
reageert
en ik zucht en zucht en zucht.
En adem in.
Elke blik in mijn ogen,
onafgebroken,
ongelogen,
elke blik in mijn ogen
en ik ben verloren
en ik zucht en zucht en zucht.
En adem uit.
Glimlachende grimas op m’n lippen
terwijl ik mijn rug recht,
opkijk
turend in de oneindigheid die te ver reikt.
De schreeuw, surfend over de golven in het luchtledige.
De vergetelheid.
Onbekennen van het bekende, het geliefde.
Prominent aanwezig, ja.
Elegalant als nooit tevoren baan ik me een weg door de massa.
Misschien ben ik mis
schien is er
meer dan ik ooit zou durven dro
men zegt dat ik gek
ben ik all
een vriend van
je hoort me wel maar
je luistert
niet dat het me iets
doet hij even lief als
ik moet je verget
en stoppen in plaats van dat ik een risico
neem me niet kwa
lijk ik nog op die jongen van in het
begin je me te miss
en denk je soms nog aan onze
tijd om te g
aan jou blijf ik den
ken je me nu nog niet of doe je maar als
of ik van je
hou ik tussen jou en mij.
jsprdpw 