jsprdpw

Glimlachende grimas op m’n lippen
terwijl ik mijn rug recht,
opkijk
turend in de oneindigheid die te ver reikt.
De schreeuw, surfend over de golven in het luchtledige.
De vergetelheid.
Onbekennen van het bekende, het geliefde.
Prominent aanwezig, ja.
Elegalant als nooit tevoren baan ik me een weg door de massa.

Misschien ben ik mis
schien is er
meer dan ik ooit zou durven dro
men zegt dat ik gek
ben ik all
een vriend van
je hoort me wel maar
je luistert
niet dat het me iets
doet hij even lief als
ik moet je verget
en stoppen in plaats van dat ik een risico 
neem me niet kwa
lijk ik nog op die jongen van in het
begin je me te miss
en denk je soms nog aan onze
tijd om te g
aan jou blijf ik den
ken je me nu nog niet of doe je maar als

of ik van je
hou ik tussen jou en mij.