Het begon met een hallo
en het eindigde ook zo,
elke dag opnieuw,
een einde is een nieuw begin
of een andere postkaart van Bond Zonder Naam
band zonder naam
gewoon jij en
ik denk dat ik gek
een bassline die me overvalt
een stroboscoop die me boeit
scherven gebroken glas rondom ons
en enkele splinters zitten zelfs in me
ze zijn beginnen ontsteken en uit nalatigheid vergroeid
(lap, nog een kilootje erbij)
maar de hallo en wij waren er dus
en dat is het enige dat ik me nog herinner
Men zegt dat ik gek
en jij zegt dat ook.
Ken je dat gevoel,
dat moment van verwachting
het orenblik waarop je een perfect getimede pirouette op de beat maakt
je wentelende ruggengraat die de tango danst
hoewel je eerder voor een salsa aan het mikken was
en de streling die je vallende lichaam grijpt
dichter trekt
drukt
klop klop klopt
Ken je dat gevoel,
van poriën die plots verschijnen
haaropstaande rechten en lippende beven
terwijl je arm met ademhalende stokken
langzaamaan maar onzeker
naar zijn hoofd zoekt
zijn haren glijdend tussen je vingers
als het zand op een parelmoeren strand
Ken je dat gevoel
van kwijtende klutsen? Men zegt dat ik gek
en ik zeg dat niet,
maar ik denk het wel.
jsprdpw 